De Kaapverdische cultuur, daar moet je van houden!

Gepubliceerd op 8 maart 2021 om 11:02

Cultuur is de belangrijkste reden, waarom ik zo van Kaapverdië houd is: De eenvoud van het leven, het nostalgische, het back to basic gevoel, alsof het technologische nog niet bestaat… Het geeft mij zo’n gevoel van vrijheid en een gevoel van één met de natuur. 

 

Ik ben nu een aantal weken met mijn gezin in Kaapverdië en ik zit nog in een vakantiemodus. Alles laten voor wat het is en genieten van alles om me heen. 

Maar natuurlijk nog wel met de gedachte dat dit mijn leven wordt! Dat alleen al geeft me een intens geluksgevoel vanbinnen. 

 

De bergen, de oceaan, het geluid van de zee, wakker worden en de zon voelen op je bol, en bijna heel het jaar door blote-benen-weer, Joepie!



Het leven tussen de locals!

 

Ik heb met mijn gezin wat leuke activiteiten op de planning staan. Een ervan is een culturele tour en ondanks dat ik de energie van Kaapverdië voel en mijn eigen interpretatie heb over de cultuur van Kaapverdië.

 

Door de straten lopen en vrouwen tegen het lijf lopen, die met manden op hun hoofden zingend en fluitend door de straten lopen. Manden vol met goederen. Goederen die zij vervolgens gaan uitstallen op verschillende plekken om te verkopen. Grotendeels is dit voeding van eigen oogst, fruit, groenten etc. Kruiden uit eigen tuin en vis die net gevangen is. Maar ook vaak zelf gemaakte artikelen, zoals sieraden, beelden, mandjes, handgemaakte traditionele artikelen etc

 

Als ik door de straten loop, kijk ik mijn ogen uit. Heerlijk is het om tussen de locals te zijn. Om te zien hoe zij hun dagelijkse brood verdienen. Tegenwoordig zie je de mooie vrouwen zelfs met manden op de hoofden en mobieltjes in de hand, zo hilarisch! Zo’n balans!

 

Wat ik ook zo geweldig vind, is in de ochtend wakker te worden en iemand in de verte te horen roepen “cuz cuz kint” (dit betekent warme cuz cuz, dit is een heerlijk Kaapverdiaans gerecht). Zo bijzonder om te zien dat mensen nog op zo’n manier hun dagelijkse brood verdienen. 

 

En kinderen op blote voeten door de straten zien rennen, verstoppertje spelen, voetballen etc. En als het hen letterlijk te heet wordt onder de voetjes, de vrijheid hebben om een heerlijke duik te nemen in de zee. 

 

Op het eiland Sao Nicolau, waar ik jullie later meer over vertel, is het leven zo back to basic dat ik echt denk: bestaat dit nog? Daar koken ze zelfs nog buiten. Pannen op een berg houtskool en heerlijk in de buitenlucht gerechten klaar maken. Zo bijzonder om te zien dat mensen echt nog zo leven. Ze kennen niet anders dat dit hun leven is.

 

Kaapverdië gaat uiteraard wel met de tijd mee en er is genoeg ontwikkeling en groei.  Ook de technologie stijgt elke keer meer. Maar wat ik zo prachtig vind om te zien en te ervaren is dat het nostalgische niet verdwijnt. Het is nog zo voelbaar en te zien om me heen. 

 

Ondanks alle ervaring die ik zelf beleef, is het natuurlijk wel heel leuk om door een ervaren gids een rondleiding te krijgen over het stadje mindelo waar ik nu met mijn gezin woon.

 

De geschiedenis, de onafhankelijkheid, de cultuur en de muziek van Kaapverdië. Muziek speelt een grote rol voor de mensen hier op Kaapverdië. Dat is de vreugde van het leven, muziek brengt ze bijeen en houdt de cultuur in stand. 

 

Van mijn ouders heb ik uiteraard heel veel geleerd en meegekregen dus de culturele tour frist mijn geheugen weer helemaal op. En voor mijn dochtertje Beau-ann is het heel leerzaam en interessant. 

De culturele tour met gids Claudia 

De tour duurt een paar uur. Ik heb ons tasje klaar met wat snacks en drinken, blijven drinken tijdens het lopen in de hete zon is natuurlijk heel belangrijk. Mondkapjes uiteraard, want die zijn tegenwoordig helaas onmisbaar in je draagtas, pffff zo klaar mee! Maar ja, dat is een heel ander verhaal en niet leuk!

 

Het is tien minuten lopen naar het centrum waar we met gids Claudia hebben afgesproken. We hebben geen idee hoe ze eruit ziet, maar als we bij de afgesproken bestemming aankomen zien we haar in de verte staan. Aan haar houding te zien staat ze daar op de loer, wachtend op ons.

 

Bij haar aangekomen stellen we ons netjes voor en de tour kan beginnen. Terwijl we door de straten van mindelo lopen, begint zij meteen te vertellen over de geschiedenis van Kaapverdië. Ze vertelt hoe alles begon in deze havenstad sinds de ontdekking van de eilanden. Beau zag het lopen helemaal niet zitten, maar ze is zo aandachtig aan het luisteren dat ze helemaal vergeet dat ze er tegen op keek om te lopen. 

 

We bezoeken mooie plekken, zoals de marktjes, waar ze ons meer vertelt over de traditionele gerechten en alle soorten groenten die we op de eilanden hebben en waarom Mindelo wordt gezien als de culturele hoofdstad van Kaapverdië. We luisteren naar de verhalen van de beroemde blote voeten diva Cesaria Evora en leren over de muziek en de gebruikte instrumenten. En als laatst bezoeken we het gitaar atelier van “Luis Baptista” Deze atelier wordt generatie op generatie voortgebracht. Een echt familiebedrijf. Luis Baptista was de eerste man in Mindelo die een gitaar had gemaakt. Het is een heel muzikaal familie en daarom staat ons ook een verrassing te wachten, verklapte Claudia met een vinger voor haar mond.

 

Claudia vertelt alles met heel veel passie en plezier. Zij is een echte aanrader als gids. Na de rondleiding in de atelier kregen we als verrassing en afsluiting een klein concert. We hebben zo genoten van de muzikale optreden. Het Was daadwerkelijk een klein feestje. Beau-ann geeft meteen aan dat ze dit het leukste gedeelte van de hele tour vind.  

 

De culturele tour is een geslaagd uitje en de verhalen blijven me bij. Voor mij en mijn dochtertje een heel leerzaam dagje, die we van ons lijstje kunnen schrappen. 

 

Ik vind het ook heel belangrijk om Beau-ann mee te geven wat de cultuur van kaapverdië is en hoe belangrijk het is om dankbaar te zijn voor alles wat we om ons heen hebben. Het natuur, het gevoel van vrijheid als we op de stranden rennen. De zon die we elke dag op onze bolletje mogen voelen etc. Onze dankbaarheid is groot. 

Op naar het eiland Sao Nicolao, geboorte eiland van mijn ouders.

 

Vanuit São Vicente pak ik de veerboot naar Sao Nicolao. Nog even mijn lieftallige man en dochter uitzwaaien en mijn reis met de ferry kan beginnen. 

 

Het is zo een ander sensatie en gevoel om naar het geboorte eiland van mijn ouders te gaan met het idee dat ik hier nu echt woon en mijn leven nu hier op Kaapverdië is. 

 

Sinds ik op Kaapverdië ben, is dit de eerste keer dat ik na zoveel jaren weer terug keer naar het geboorte eiland van mijn ouders. Het gevoel om thuis te komen  borrelt al in mijn buik alleen al bij het idee. De geur, de lucht, het water, de mensen, het dialect; alles bij elkaar geeft het een gevoel van thuis komen.

 

Ze zeggen niet voor niets dat elk eiland zijn eigen charme heeft. Het zit in mijn bloed. Het zijn mijn roots. Het kan niet anders dat het gevoel daarmee te maken heeft. Ik heb het al sinds kleins af aan, zodra ik met mijn ouders arriveerde op het eiland kwamen al die sensaties bij mij omhoog, besef ik me ineens. 

 

Ik wring me tussen de mensen om zo snel mogelijk op mijn lievelingsplekje te zitten, want zelfs dat zit in mijn bloed, ik moet en zal boven op het dek zitten waar ik de zee zie, de wind voel door mijn haren en de zon voel op mijn gezicht. Mijn opa was de grootste visserman op het eiland een echte schippers man... 🤍💫 ik heb het dus niet van een vreemde! 

 

Terwijl ik dit schrijf, dwaal ik af met mijn gedachten, ook iets wat ik op mijn verlanglijstje hebt om ooit te doen, een cruise met de boot... 

 

Na 5 uur varen komen we eindelijk aan en ik heb zonet in mijn verhaal niks teveel gezegd. Het gevoel is zo mooi dat ik er zelf emotioneel van word. 

 

Ik stap de boot uit en loop vrolijk naar de haven, waar heel veel mensen staan, wachtend op familieleden, vrienden, geliefden noem maar op. Ken je dat gevoel als je bent geland en op je koffers wacht, ondertussen achter de ramen van Schiphol je familie, geliefden etc al staan te zwaaien en te popelen op je komst? En als je vervolgens door de arrival pad loopt en een boel mensen daar staan, terwijl je alle ogen gericht voelt op jou. Nou! Zo voelde ik me. Alleen stond er dit keer niemand op mij te wachten, want het is namelijk een verrassing voor mijn ouders. Ineens hoorde ik in de verte mijn naam, dat is de taxichauffeur die ik had geregeld om me op te halen. 

 

Onderweg naar mijn ouders, wat maar een paar minuten rijden is, heeft de taxichauffeur een heerlijke Kaapverdiaanse muziek op de achtergrond over het eiland en ik kom meteen in de sferen. 

 

Mijn ouders verwachten niemand en het was vrij laat, ik zie al meteen het verbaasde gezicht van mijn moeder bij de deur staan. Ik drukte met mijn vinger tegen mijn mond en gaf haar een teken van stil zijn, want ze stond al paraat om het uit te schreeuwen van enthousiasme, maar ik wilde zo graag dat hoofdje van mijn pa ook zien. Ik loop rustig naar binnen en hij heeft, zo nieuwsgierig als hij is, al door dat er wat aan de hand is. Zijn slaperige hoofd verandert in een ogenblik naar een opgewekt vogeltje, zo enthousiast en blij om mij te zien. Toch een heerlijk gevoel, je dierbaren verrassen. En die verrassende hoofden zijn zo hilarisch...

 

Ik heb heerlijk geslapen, buiten hoor ik de hanen kraaien. Ik realiseerde meteen waar ik ben. Ken je dat gevoel? Toen je klein was en je ging uit logeren? Als je wakker werd dat je even moest beseffen waar je ook alweer was. Nou dat gevoel.

 

Ik doe de ramen open en de zon schijnt meteen op mijn gezicht. Ik kijk naar buiten en zie alleen natuur om me heen. Op een gegeven stopt er een busje voor de deur en ik hoor mijn moeder roepen naar mijn vader, ‘koop jij even vers brood’. Oh oké, dit bestaat dus ook nog, zeg ik hardop verbaasd!  

 

Na een geweldige ontbijt die met liefde gemaakt is door mijn moedertje, gaan we een wandeling maken en letterlijk bij elke stap die we nemen begroet mijn moeder wel iemand. Ik kijk om me heen en wat me opvalt is dat bijna alle huis deuren wagenwijd open staan. Zo vrij en open zijn de mensen hier in het dorp. Iedereen kan zomaar overal naar binnen stappen en je bent ook nog eens van harte welkom zo gastvrij zijn de mensen in het dorpje Tarrafal. 



In mijn eigen privéleven kan ik me dat niet meer voorstellen. Ik ben zo gesteld op mijn privacy tegenwoordig, dit is niet altijd zo geweest hoor, want ik heb altijd gedacht dat het zo hoorde. 

 

Ik kan me namelijk heel goed heugen dat het bij ons thuis ook altijd zo was. Het is toch iets wat mijn ouders hebben meegekregen. Toen ik ervan bewust werd, dat het iets was wat niet van mij was, maar heel mijn leven had meegekregen van mijn ouders, heeft het nog even geduurd om van die overtuiging af te komen. Maar ja elk proces heeft tijd nodig en dat was in dit geval ook zo. 

 

En toch ergens wel mooi het weer te ervaren. Bijna aan het  einde van de wandeling kom ineens mijn pa tegen, met een grote groep mannen keihard aan het werk. Ik zie hem ineens met een grote schep in zijn hand, scheppen en het zand doorgeven. Een huis dat bijna zo goed als af is. 

 

Mijn moeder legt me uit dat het een traditie is. Het zit namelijk zo, als het laatste gedeelte van het huis afgemaakt moet worden, helpen alle mannen van het dorp om het af te maken. En alle vrouwen maken traditionele gerechten in het buitenlucht met pannen op de houtskool. Als het huis af is, proosten ze met grogue (dit is een Kaapverdiaanse liqueur) om vervolgens met z’n allen te smullen van de traditionele gerechten die de vrouwen hebben klaargemaakt. En zo vieren ze met elkaar dat het huis af is. Zo interessant. Ik bleef echt als een klein kind om me heen kijken, terwijl mijn moeder met veel trots uitlegt wat de traditie inhoudt. Ik had dit nooit eerder gehoord, laat staan meegemaakt. 

 

De vrouwen met z’n allen in een grote groep heerlijk in de buitenlucht de gerechten klaar maken. Met grote pannen op het vuur, terwijl de kinderen buiten spelen en verschillende dieren er doorheen dwarrelde. Heerlijk, zo back to basic. Natuur, muziek, eten en blije mensen, wat wil je nog meer. 

 

De dagen vliegen voorbij, we bezoeken meerdere dorpjes en overal is zo mooi groen, ik kijk mijn ogen uit van al dat mooie natuur om me heen. Het eiland Sao Nicolao is wat moeilijker te bereiken met de vliegtuig, maar gelukkig is er nu een ferry, en zeker de moeite waard om het eens op te zoeken. 

 

Ik geniet van de manier van het leven en van de gastvrijheid van de mensen op het eiland. Ook met mijn ouders heb ik een heerlijke tijd. Als een klein kind ben ik heerlijk gepamperd door mijn ouders. 

 

Ik ben bijna klaar voor vertrek. Ik ga volgeladen naar huis, terug naar Sao Vicente. Echt letterlijk overal waar ik kom, krijg ik wat mee. Fruit, groenten, bonen, liqueurs, koekjes, zelfgemaakte jam etc. Teveel om allemaal op te noemen.

 

Alles is ingeladen en ik ben  klaar om te vertrekken, mijn ouders staan bij de haven om me uit te zwaaien. Ze blijven zwaaien, totdat ze bijna net zo klein zijn als een stip. Ik werp nog een laatste blik op het eiland en voel tot mijn verbazing een kleine brok in mijn keel. De emotie komt omhoog en de tranen rollen over mijn wangen. Ik zie het maar als iets moois, het is en blijft de geboorte eiland van mijn ouders waar ik onbewust een diepe connectie mee hebt. Soms zijn er dingen die je niet kan omschrijven maar een diepe weten heb dat het bestaat en er is. Mooi toch?

Mijn naam is Eva Fortes Soares, in augustus 2020 ben ik een groot avontuur aangegaan met mijn gezin en zijn wij geëmigreerd naar Kaapverdië 

Als beroep ben ik owner en hostes van Mindelo-apartments. Dit zijn mooie, luxe 3 kamers appartementen voor max 6 personen. Wij verhuren deze appartementen voor short stay/vakantie op Kaapverdië. 

 

Binnenkort komt de website on air, daar zijn wij nog mee bezig. Onze streven is eind februari. Op instagramen facebook staan we als mindelo_apartments.

en op mijn prive instragram  vertel ik iets meer over mezelf. Mijn privé account leid ook naar mindelo_apartments en mijn dagelijkse bezigheden en ervaringen in Kaapverdië .

 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.