Mijn mini spirituele ontwaking op Bali

Gepubliceerd op 4 januari 2021 om 00:00

Mocht je mij volgen of mijn podcasts luisteren dan kan je zelfliefde, natuur, kruiden en spiritualiteit waarschijnlijk niet meer uit mijn leven wegdenken. Maar dit is lang niet altijd zo geweest! In dit verhaal deel ik mijn mini-spirituele ontwaking op een Balinees strand. Het moment waarop het bewustzijn over wie ik ben en wat ik wil ontstond en begon te groeien. Belangrijk om te weten; ik geloof dat wij diep van binnen al weten wie we zijn, wat we willen en wat we komen doen op deze aardbol. Maar soms kan het leven ons dat eventjes doen vergeten; en dat is oké. 

 

Als je me als kind had verteld dat mijn leven er op mijn 22ste zo uit zou zien, had ik het meteen geloofd. Maar als je dit tegen mijn 15-19-jarige zelf zou hebben gezegd, zou ik je vierkant hebben uitgelachen. Hoe langer ik op school zat, hoe meer media ik consumeerde en hoe verder ik opklom in de sociale ladder; hoe meer ik mezelf uit het oog verloor. In dit verhaal lees je dan ook het eerste moment waarop ik mij voor het eerst in mijn volwassen leven herinnerde wie ik altijd ben geweest.  

 

Mijn mini-spirituele ontwaking op Bali 

 

Al maanden wilde ik naar Bali maar steeds kwam het er maar niet van; Uni, werk, geld, vriend, huis, gezondheid en ga zo maar door. Het leek wel alsof elke keer als ik de aanstalten maakte om een ticket te boeken ergens in mijn leven een minicrisis ontstond waardoor ik niet kon gaan. Tot de dag waarop ik er helemaal klaar mee was, klaar met het koude weer, het uitstellen en alle andere redenen waarom ik steeds mijn reis had uitgesteld. Ik pakte mijn laptop en boekte zonder met iemand te overleggen een retourtje voor 5 maanden Bali. 

 

Nu klinkt dit misschien niet zo drastisch, maar ik had op dit moment een team van werknemers, woonde samen met mijn vriend in ons huis in Amsterdam en moest regelmatig naar het ziekenhuis voor onderzoeken. Na afloop appte ik mijn ouders, wat vriendinnen en mijn werknemers; en tot mijn verbazing steunde iedereen mijn beslissing. De enige die het er ontzettend moeilijk mee had was mijn vriend van destijds. Achteraf kreeg ik wel een beetje koud water vrees; zou alles wel goed gaan? Was dit wel de juiste beslissing? Hoe moet ik alles regelen als er iets misgaat en ik aan de andere kant van de wereld zit? Mede daarom bereidde me ontzettend slecht voor; ik kocht niet eens zonnebrand?

Op de dag van vertrek huilde ik tranen met tuiten. Hoewel ik gewend was om te reizen, te verhuizen en om allen te zijn. Alsof ik wist dat ik afscheid nam van iets dat nooit meer terug zou komen. Alsof ik wist dat ik een keuze maakte die mijn leven compleet zou veranderen.  Ondanks de stress en het verdriet dat ik voelde wist ik het zeker: dit MOET ik doen. 

 

Ik landde in de nacht en hoewel ik bang was dat er iets mis vaagde de energie van het eiland al mijn stress en angsten weg. Bali knuffelde me. Zelfs met alle toeterende taxi’s, honderden scooters, gekke geuren en hordes mensen voelde ik de rust, de eenheid en eindeloze acceptatie. De mensen hadden geen haast, ze maakte met alle liefde een praatje en toonde oprechte interesse. Het maakte niemand iets uit waar ik vandaan kwam, wat ik kwam doen, welke opleiding ik had gedaan en wat voor werk ik deed. 

 

Ik zag voor het eerst in mijn leven in hoezeer wij ons in Nederland identificeren met ons werk, materieel bezit en ons intellectueel vermogen.

Realisatie moment

Met deze realisatie kwam ook het besef dat ik niet was wie ik dacht te zijn. Voor zo lang als ik me kon herinneren had ik gewerkt om goede cijfers te halen, het moeilijkste pakket te volgen en zoveel mogelijk geld te verdienen. 

 

Als ik het nu op een rijtje zet lijkt mijn leven niets meer dan een opeenstapeling van oppervlakkige en lege momenten; maar dat is niet zo. Ik heb gelachen, gehuild, gedeeld en geschreeuwd; ik had een heel normaal leven een deed hele normale dingen.  Ik maakte me zorgen over tentamens, rekeningen en had dezelfde onzekerheden als iedereen; ben ik wel mooi genoeg, doe ik het wel goed genoeg ect. Zoals je ziet was ik zo ongeveer de belichaming van de ambitieuze jonge Amsterdamse vrouw. Niks om je zorgen over te maken of je voor te schamen. Omdat al mijn zorgen en gedachten patronen zo ontzettend normaal waren: iedereen in mijn omgeving dacht er immers hetzelfde over, had ik er nooit mijn vraagtekens bij gezet. Tot nu. 

Ik zag hoe gelukkig mensen waren terwijl ze de hele dag badkamers schoonmaakten, ik zag hoe vrijgevig iedereen was zonder zelfs maar te weten of er volgende week nog een inkomen zou zijn. Ik zag hoe iedereen te tijd nam zonder op de klok te kijken. Maar daarnaast werd ik ook oprecht gewaardeerd voor andere eigenschappen: mijn glimlach en energie, mijn woorden van steun en liefdevolle knuffels. 

 

Mensen accepteerde mij zonder zich af te vragen wat mijn achtergrond of banksaldo was. 

Ik kreeg een andere blik op mijn realiteit

Langzaam maar zeker begon ik in te zien dat het leven dat ik had geleid misschien niet bij mij paste, dat ik veel beslissingen had gemaakt omdat ik me wilde conformeren aan een ideaal gecreëerd door media, politiek en ons onderwijssysteem. Ik zag in hoe hard ik altijd tegen mezelf was geweest; dat hoe hard ik ook werkte, hoeveel geld ik ook verdiende, hoeveel ik ook sporten, en hoe goed mijn cijfers ook waren; het was nooit goed genoeg. 

 

Ik was nooit tevreden; ik mocht niet tevreden zijn. Ik bleef mezelf voorhouden dat geluk verborgen lach achter de volgende deadline en dat ik zou mogen rusten na het behalen van het volgende doel. Ik zag in hoe marketing ons onbewust beïnvloede hoe het ons tekens maar weer voorhoudt dat we niet goed genoeg zijn zoals we zijn, maar dat we onze gebreken kunnen goedmaken door het aangeprezen product te kopen.

 

Op een middag liep ik op het strand, met de juni zon op mijn gezicht toen ik opeens inzag dat ons systeem bleef draaien omdat wij dingen kopen die we niet nodig hebben, met geld dat wij niet hebben om een gat te vullen dat onmogelijk met materieel bezit gevuld kan worden. Een bekende roep in de marketing: praat mensen een probleem aan en biedt ze gelijk daarna de oplossing die hun geluk zal brengen. Verkoop de oplossing voor de pijn; verkoop een droom. 

 

Kleine uitleg 

 

Dingen kopen die we niet nodig hebben:

 

Wij hebben in essentie een paar basisbehoeften als voeding, onderdak, een beetje kleding, misschien een laptop en wat boeken. 

Je hoeft niet helemaal minimalistisch te leven, maar het 20ste paar schoenen heb jij echt niet nodig? 

 

Geld dat we niet hebben 

We lenen geld zodat we op het huidige moment geld kunnen uitgeven dat we op een later moment zullen verdienen. Denk hierbij aan het kopen van een huis met hypotheek. Door geld te lenen sluit je een contract af, niet alleen met de instanties maar ook met jezelf. Hierdoor kan je vast komen te zitten in een gouden kooi waarin jij alles kan kopen dat je wil, maar zeer beperkte vrijheden hebt omdat jij jezelf letterlijk hebt gevangen in allerlei contracten. 

 

Een gat te vullen dat onmogelijk met materieel bezit gevuld kan worden. 

Veel spullen kopen we ze zonder ze nodig te hebben omdat ze ons op de korte termijn blij maken. Omdat dat nieuwe jasje ons helpt om beter uit de verf te komen op de eerste date. We kopen om onze onderliggende gevoelens en angsten tijdelijk te onderdrukken. Doordat wij blijven consumeren (spullen, Netflix, eten) hoeven we onszelf nooit aan te kijken. Hoeven we onze onzekerheden en trauma’s niet onder ogen te zien en er al helemaal niet mee aan de slag te gaan.  Op dat moment klikte er iets in mijn hoofd, opeens zag ik in hoe alles werkte en hoe ik mezelf in dit hele systeem had verloren. Hoe ik mezelf totaal was kwijtgeraakt door een onhaalbaar ideaal na te streven. 

 

En gelijk daarna begreep ik waarom ik geluk nooit had gevonden; ik had het al die tijd op de verkeerde plek gezocht. Tegenwoordig heeft iedereen wel iets te zeggen over overvloed. Maar overvloed is voor mij nergens te bekennen als ik op een jacht bevind en champagne krijg aangereikt. Omdat de dingen die ik waardeer daar niet zijn. Overvloed zit hem voor mij is mooie natuur, stilte en het geluid van de zee. Van eindeloze knuffels dieren, lange wandelingen met vriendinnen en het drinken van kruidenthee. Mijn hele leven had ik me op doelen gefocust die mij naar de verkeerde plek leidde, waardoor ik tekens meer en meer wilde in de hoop daar geluk, rust en acceptatie te vinden. 

 

Maar zo werkt dat natuurlijk niet. Die realisatie kreeg ik nu iets meer dan een jaar gelden en sindsdien is mijn leven drastisch veranderd; ik heb een nieuw bedrijf, een nieuwe woonplek (Ibiza) en nieuwe interesses. Maar het grootste verschil; ik heb rust, ik heb de tijd en ik heb vertrouwen. Het maakt me niet uit waar het leven heen gaat, of ik een bepaald geld doel wel of niet haal. Want ik ben gelukkig op de plek waar ik ben. Voor mij zit schoonheid in de kleine dingen en overvloed zit hem in de mogelijkheid om die te zien. 

 

In mijn volgende blogs zal ik meer vertellen over het leven dat ik nu heb de kennis die ik deel en de ervaringen die ik heb opgedaan.  

 

Maar voor nu vind ik dit wel een mooie afsluiter. 

 

Dikke knuffel, 

Meer over Evi Maalcke kan je vinden via @evi.michelle hierop deel ik elke dag van alles over wat ik doe om zo gezond en gelukkig mogelijk te zijn. 
Onderwerpen variëren van hormonen, trauma, voeding, kruiden, anticonceptie, zelfliefde en spiritualiteit. 

Ook heb ik een platform opgericht waarop vrouwen hun persoonlijke verhaal delen in de 'lief dagboek' sectie. 

Artiesten met miljoenen volgers en middelbare scholieren delen hier dan ook waar zij in het dagelijks leven tegen aan lopen en hoe ze hiermee omgaan. 

Ook geven experts advies geven over alles wat je wil weten over jouw gezondheid, leven, mindset en lichaam optimaliseren. 

@feminandco 
www.feminandco.com 





«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.