Werken op een boerderij in Australië

Gepubliceerd op 30 maart 2021 om 10:01

Na vijf maanden bier drinken en backpacken door Azië werd het tijd om de spaarrekening weer bij te vullen. Het plan was een paar maanden in Australië werken als barista, om daarna verder te gaan met het avontuur. Maar dat liep even anders…

Working holiday in Australië

Het aantrekkelijke aan Australië is dat je er heel makkelijk een werkvisum kan krijgen. Tot je 31e kan je een working holiday visum aanvragen, waardoor je een jaar lang mag werken waar je wilt. Dat is een goede deal, want de salarissen liggen een stuk hoger dan in Nederland.

 

De deal wordt zelfs nog beter, want je kan een verlenging van je working holiday visum verdienen door 88 dagen ‘specified work’ te doen. Dat betekent dat je op een boerderij of op aangewezen afgelegen plekken moet werken (oftewel waar geen Australiër dood gevonden wilt worden). 

 

Met nachtmerries over koeienpoep scheppen in de outback was ik absoluut niet van plan om dit ooit te gaan doen. Een paar maanden werken om de spaarrekening te vullen en dan zo snel mogelijk wegwezen, dat was het plan!

Werk zoeken in Melbourne

Mijn verwachting was dat ik een paar cv’s in zou leveren, waarna verschillende koffietentjes me zou smeken om bij ze te komen werken. Ik had namelijk al een paar jaar ervaring in de horeca, dus what could go wrong? 

 

Wat er mis ging is allereerst dat ik aankwam in Melbourne na de feestdagen, op 30 december 2018. Voor Australiërs is dit midden in de zomervakantie. Alle scholen zijn dicht, studenten zijn vrij en het is topdrukte in alle restaurants. Dat betekende helaas ook dat alle restaurants en koffietentjes een paar weken van tevoren extra personeel in hadden gehuurd. Daar stond ik dan met mijn cv te wapperen, zonder succes.

Waarom aardbeien plukken?

Uiteindelijk, na zes weken zoeken en nul euro op de bank, vond ik een baan! Het was echt vreselijk saai. Na een paar weken vond ik een nieuwe baan. Dit was zeker niet saai, maar juist verschrikkelijk zwaar. Ik maakte lange dagen en mijn manager was echt heel onaardig. Dit was niet te doen, ik besloot dat er iets moest veranderen.

 

Ik was ondertussen helemaal klaar met Melbourne. Laat dat barista baantje in een schattig koffietentje maar zitten, ik ga wel iets anders doen. Maar wat? Om dat uit te vogelen ben ik naar Brisbane gevlogen, waar mijn tante woont. Daar kon ik even bijkomen en een gameplan maken.

 

Het uiteindelijke gameplan werd om op een boerderij te gaan werken. Het oogstseizoen stond op het punt te starten en ik had geen zin om weer eindeloos te gaan solliciteren. Ik sprak met verschillende mensen die ‘farmwork’ gedaan hadden en zij waren er best over te spreken. Bij gebrek aan een betere optie heb ik toen maar besloten om het een kans te geven. Aardbeien, here I come!

Vier maanden tussen de aardbeien

Het werk op het land viel me 100% mee. We maakten lange dagen, maar met een muziekje in mijn koptelefoon was het prima te doen. ‘Ha, prima beslissing’, dacht ik na maand één. Lekker op het land werken, na werk een wijntje drinken in de zon, geen verleidingen om geld uit te geven. Ik had mijn plek gevonden.

 

Maar toen begon het hoogseizoen! Maand twee en drie van mijn aardbeienavontuur waren ZWAAR. Ondanks de lange dagen vond ik het nog steeds heel fijn om tussen de aardbeien te zitten. Ik had heerlijk veel tijd om na te denken, wat me de gelegenheid gaf om een plan te maken voor de toekomst. Tot dan bestond mijn toekomstplan uit het mantra ‘we zien wel’, daar kon ik nu eindelijk verandering in brengen.

 

Ik zei net dat maand twee en drie zwaar waren, maar maand vier bleek nog veel zwaarder te zijn. We werkten minder, de oogst kwam tot een einde, maar ik bracht echt te veel tijd met mezelf door. Waar ik tot dan zo heb genoten van de tijd om na te denken, werd ik ondertussen helemaal gek van mezelf. De hoogste tijd om weer verder te gaan!

Wat ik heb geleerd van mijn farmwork

Achteraf gezien was het werk op de aardbeien boerderij in Australië een super unieke ervaring. Daarmee bedoel ik dan ook meteen dat ik het nooit meer opnieuw zou doen. Ik ben enorm dankbaar dat ik dit heb gedaan, het heeft me enorm veel gebracht (geld en inzichten), maar één keer was genoeg.

 

De belangrijkste les die ik heb geleerd is dat het heel waardevol is om regelmatig een stap terug te nemen om na te denken. Het liep allemaal niet zoals gepland maar uiteindelijk was het absoluut een droombaan, omdat ik de tijd had om te dromen over de toekomst. In mijn volgende blogpost zal ik je vertellen welke plannen ik tussen de aardbeien heb gesmeed en hoe dat me ertoe heeft gebracht mijn eigen bedrijf te beginnen.

 

Anne Claessen is podcast strategist en fulltime digital nomad sinds 2018. Na 5 maanden backpacken in Azië en een jaar in Australië was het tijd om echt haar droom na te jagen en is ze haar eigen bedrijf gestart: The Podcast Babes. Met The Podcast Babes helpt Anne podcasters om een impactvolle en winstgevende podcast neer te zetten.


Connect met Anne op instagram, luister naar haar podcast over het leven als digital nomad, of leer meer over The Podcast Babes op haar website.


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.